Laguntasuna

 

“Adiskide-gabeko bizitza, auzo-gabeko heriotza”    Esaera zaharra

 

Post-a irekitzen dugu gure bizitzan beharrezkoak eta garrantzitsuak diren pertsonekin eta askotan ez ditugunak kontuan hartzen.  Esaerak esaten duen moduan, barkatu erredundantzia,  lagunak, aukeratzen ditugun familia partaideak dira eta horregatik, baloratu eta zaindu behar ditugu, honen luzapena baitira.

Adiskidetasunaz hitz egiten dugunean, baldintzarik gabeko pertsonetan pentsatzen dugu; gure egunerokotasunaren barnean daudenak, konfiantzazkoak eta gure interesen defendatzaile gogorrak, bizitzaren bidaiaren lagunak, momentu bikainen sortzaileak …. Baina baita ere badira pertsona horiek modu iheskorrean pasatzen direnak zeure bizitzatik zerbait ekarriz eta modu berean desagertzen direnak. “Laguntasuna” irakurtzen jarraitu

Eutsi gogor Kurtsoaren amiaerari!!!

  • Ai ama!! Ze urduri nago!!Zenbat gauza ikasi behar dut eta zenbat lan amaitzekol l!…ez daukat denborarik…zer egingo dut??
  • Zertarako egingo ditut hainbeste ahaleginak ?…ez daukat astirik…eta gainera nire gurasoak beti nire atzetik…”ikasi gehiago”,” utzi Mugikorra!!”” ordenagailua logelatik kanporatzeko”beti…kaka zaharraaaa!!!!

Kurtsoaren amaiera benetan sasoi txarra dala hainbat eta hainbat ume eta gazteentzat.

Kurtso osoko  nekeaz gain, udaberriak ere bere eragina  du eta hain nekatuta  gaude, udako oporretarako zain…azken ebaluaketa, Ekainako azterketak… hainbat ikasleentzat Maiatza eta Ekaina benetan hile gogorrak bihurtzen dira . “Eutsi gogor Kurtsoaren amiaerari!!!” irakurtzen jarraitu

Ez baduzu deitu inoiz ez “ cuentapenas”en telefonora ez zara izan umea”

-Jajaja.benetan ez duzula deitu 116111ra txantxetan inoiz ez??

-Batzutan geuk ere, kalean aspertuta egon ezkero eta eskolan zerbitzu hori azaldu ostean deitu dogu adarra jotzeko!!!!!

-Orain, laguntza behar dut, ez dakit norekin hitz egin honetaz eta.. deitzen badot? Ezagutuko naute eta pikutara bidaliko naute????

Egia da, Euskadiko adingabeko askok noizbait deitu dabe Zeuk Esan zerbitzura txantxetan…linea betetzen  beste batzuentzat…bai..

Baina askoz gehiagok zalantzaren bat euki ezkero.. arazoren bat konpartitu behar izan dutenean…  nora joan ez dutenean jakin……bere ikastetxean edota lagunekin  arazo bat sortu danean

Edo etxeko harremanekin kezkatuak daudenean .

Baita heldu askok , ama , aitak edota adingabeko batekin erlazioa duen persona kexkatuek deitzen dute egunero “Ez baduzu deitu inoiz ez “ cuentapenas”en telefonora ez zara izan umea”” irakurtzen jarraitu

Gaurkotasunetik interpelatuak: adingabekoek eragindako indarkeria

Haurtzaro eta nerabezaroaren babeseko arloan lan egiten dugun zerbitzuak zein neska- mutilekin darionen profesionalek interpelatuak izan gara azken asteetan gazteen inguruan eman diren gertaera bortitzengatik.

Zer egin dugu?, zer egiten ari gara?, zer egin ahal dugu?…gertakari hauek errepika ez daitezen irtenbiderik lortu ahal dugu? Babesa, zigorra, eskubide, betebehar … etab. Hauek, jendartearen parte handiak kexatuak planteatzen dituzten galderak dira, gure gazteen inguruan ematen ari diren bortxakeriazko kasuak direla eta. Kontu hauek egunero agertzen dira eta erantzuten saiatzen gara, baina badakigu erraza ez dela.

Aurrean komentatutakoaren ildoan, gazteen bilakaeran handitu badiren biolentziazko kasuak planteatzea komenigarria izango zen. Puntu honetan, helduen artean batez ere, gure garaietako konparaketak egitera jotzen dugu; honela, zoritzarrez, betidanik eman direla borrokak, errietak, liskarrak eta lapurretak non gazteak sartuak egon diren konturatzen gara. Agian, beharrezkoa litzateke kontuan izatea beste alderdi batzuk, gure ikuspuntutik garaien konparaketan aldatu direnak. Bata, bihozgabekeriarekin zerikusia duena, ematen dela egoera hauetan baina baita ere beste kasuetan, eskola-jazarpenean adibidez.
Gehiegizko biolentziaz ari ginen, doaneko oldarkeriaz, non enpatia eta kontsiderazioa ez da agertzen. Modu honetan, arreta deitu digu, kasu batzuetan, helduenganako errespetu falta ikaragarria ikusten dela, eta adin gehiagoko pertsonekin baita. Erreferentzi falta nabarmena ikusten da beste garaian agintea lortu zutenengana. Esan beharra dago, argitzeko, aipatutako kasuetan aspektuak ez direla adierazleak edo haraindikoak, badira edo izan daiteke garai berrien seinaleak.

Aipatu beharra dago, ikuspuntu hauek askotan alderatuak daudela gaur egun daukagun informazio iturri gehienak ez direlako fidagarriak. Gainera, lehen baino leku gehiagoetara heltzen dira eta bidean kutsatzen doaz. Izan ere, estatistiketara jota, badaude ikasketa mukuru baieztatzen dutenak gure inguruko delinkuentzia adierazleak murriztu direla, datu hau jakinda, “ezagutzen” dugun informazioaren hausnarketa egin beharko genuke.

Zentzu honetan, arreta deitu nahi dugu fenomeno honek eragin dezakeen pertzepzio eta jarrera aldaketak, inplikatuak dauden pertsonengan. Adingabeko jendartearen berezko irudiaren babesean pentsatzen dugu eta burura etortzen zaigu galdera bat: Arreta maremagnum honek ekar ditzake kutsadura efektua?

Nahiz eta estadistikak delito kopuruak berantz doazela esan, profesional kezkatsuek galdera batzuk egin behar ditugu, esate baterako: zergaitik adin gabeko batek elkartasunaren mugak pasatzen ditu eta modu hain krudela?
Galdera hau erantzuten saiatzen, bururatzen zaizkigun erantzunak alderdi ugarikoak dira; adimen arazoak, inguru txirotua, balore falta, hezkuntza urritasuna familia inguruko arazoen eraginez, laguntza gabezia edo pertsona helduen erreferentzi falta ondorioztatzen duena banakotasunaren joera edo, beste modura esanda, komunitate sarearen desagerpena (tribu famatua) oraindiko sentimendua eta gehiegizko eskaeraz (hau nahi dut eta orain izan behar da!), arau eta mugen falta garrantzitsua, etab.

Lan pilo dagoela esan behar dugu, prebentzio arloan gehienbat baina gazte hauek haien erantzunkisuna onartzen eta lantzen baita ere. Gure artean momentu honetan “mano dura” eta adingabekoentzat ere zigorra gogorra besteentzako eredua izan daitela eskatzen da. Baina gizartearen erantzuna ez da erantzun arina ,deigarria baina eskasa izan behar .Honek diskriminazioa sortzeko laguntzen du eta gizarteak,indarkeriak justifikatu gabe, beste erantzun sakona eta orokorraren bila lan egin behar du baina ez bakarrik kolektibo hauekin lanean aritzen garen profesionalek baizik eta egunerokotasunean elkar-eragiten dutenak ere; familia, auzokoak, irakasleak, komunikabideak, etab.

Heriotzaz mintzatuz bai?

Sarritan esan dizuegu bidaltzeko zuen idatziak, gure blogean nahi baldin badituzue agertzea.

Ondorengoa 16 urteko neska batena da. Sinadura barik doa, gurea zerbitzu konfidentziala delako. Heriotzari buruz eta gai horrek ukitzen dizkion sentipenei buruzko hausnarketa sakona egiten du bertan gure idazle gazteak.

Besteak beste, esaten digu gaur egunean nekez hitz egiten dela etxeetan heriotzaz, eta berak uste duela egin beharko litzatekeela bizitzaren zatia delako. Ea gustatzen zaizuen bada!!

“Gaur biraka daukat buruan heriotzaren kontua. Uste dut hainbat gaien inguruan ez gaudela batere prestatuak. “Heriotzaz mintzatuz bai?” irakurtzen jarraitu

Lagun ona

Gaur jaso dugu bene-benetako dei zoragarria bat, hainbat txatxaren bitartean.

Hamalau urteko neska bat izan da gure 116111 telefono zenbakia markatu duena. Kezkatuta agertu zaigu bere lagun baten arazoak direla eta. Antza lagun horrek ez du ea ezer jaten; erabat ahul eta argal dago aspaldi, baina bere burua lodi ikusten du. Gure deilariak uste du bere laguna anorexiaz jota egon daitekeela.

Biak doaz ikastetxe batera eta bertako irakaslegoa arduratuta dago lagunagatik. Egin behar den modura, ipini dira harremanetan neskaren gurasoekin eta ematen du laster sendagilearengana eramango dutela laguntza emateko.

Baina gure deilaria zerbait gehiago egin beharrean dago eta ez daki zer. Esan diogu nahiko egiten dagoela eta lagunaren ondoan egotea dela egin dezaken gauzarik hoberena. Gurasoek eta sendagileek emango diote behar duen babesa eta laguntza,baina lagun baten berotasuna ezinbestekoa egingo zaio trantze horretan.

Gure laguntza izango du deilari honek nahi duen guztirako. Honelako gazteak zaindu beharrak daude eta. Horregatik ba, pozik gaude honelako deia pozgarriak baitira.

Argazkia Flickr (CC)-tik

Esaiguzu mutil!

Kaixo txarto sentitzen naiz!. Hilabete dela ama hil zitzaidan. Gainera, nire aita ospitalean dago eta ezin naiz egon berarekin. Bi anai nagusi ditut, beraien familiekin, hemendik kanpo bizi direnak. Haiekin joan behar naiz, herritik at. Lagunak utzi behar ditut…Bakarrik egongo naiz…triste sentitzen naiz…nire bizitza kaka bat da…!

Honelako dei bat sartu zitzaigun zerbitzuan orain direla hiru hilabete, gutxi gora behera. Mutikoa jota zegoen, nahastuta eta baita beldurtuta ere. Hamalau urte eskas  gainean eta hain kontu latza bizi izan behar!!

Zer egin honelako dei baten aurrean? Esango dizugu zer egin genuen: adi entzun. Batez ere, entzun, buru eta bihotz. Ez ginen ohikoak diren leloetan jausi. “…pasatuko  zaizu…!, ala…gogorra izan behar zara…!! Ezta okurritu ere; zeren honelako egoera baten aurrean ezineskoa da gogorra izatea, normalena  txarto egotea baita.

Entzun, ulertzen saiatu, sostengua eman, barrua arin zezan prestu egon.

Geldiro, geldiro eta atsekabea baretu ala, lagundu genion egoera horren alde onak miatzen, garai txarretan ere zer onik badago eta. Inguru berriak ezagutuko zituen eta anaiekin kontaktoa berreskuratzeko aukera ere izango zuen, eta baita lobekin ere. Bere lagunez ere mintzatu ginen, eta nola agurtu haiek “gero arte batekin”, harreman horien ez baitziren galduko. Gainera, berriak egingo zituen …

Guretzat ez zen samurra izan, baina are zailago izan zen berarentzato. Hiru ordu laurden luze pasatu zituen mutikoak negarrez, baina negarraren jarioak barrua lasaitu zion zertxobait.  Sabeleko mina baretzen den bezala oka egin ondoren, barrua hustu zitzaion zatio baterako.

Gurekin ez zeukan zertan agurtu beharra, noski, eta hurrengo hizketalditxo baterako lotu ginen. Gustura hartu zuen gure proposamena, jakin bazekien sentitzen zuen tristuta ez zitzaiola uxatuko egun batetik bestera.

Oporretan auzolandegi batetara?

Kaixo neska mutilok!!! Oporrak laster ezta? Eta kristoren grina, imaginatzen dut!!

Gure blogeko jarraitzaile batek, adeitsu utzi digun mail bat konpartitzen dizuet oraingo honetan.  Badakizue, gainera, gure blogean parte hartu dezakezuela zuen idatziak bidaliz. Ez bazarete oroitzen, hemen diotsuet: Bidali zuen idatziak!!! Blogean jarriko ditugu eta.

Hemen  gure jarraitzale gaztearen idatzia. Ea gustokoa duzuen.

 “Oporrak. Zer  pasada!!!. Hondartza, jaiak, festa, eguzkia, mutik katxarroak…Eta aurten, gainera, ez noa oporretan gurasoekin. Hori bai, beraiek herrian egingo duen astean zehar, ni neu auzolandegi batetara noa. Eskerrak, bestela herrira joan behar beraiekin, beti bezala!!.

Nire lagunak flipatuta geratu dira auzolantegi batetara noala esan diedanean. Bai, harrituta, zeren lana eta oporra ez omen dira bikote arrunta. Nolanahi ere, erabat gogotsu nago bertara joateko. Ziur ondo joango zaidana!!

Asturiasko herrixka bateko baserri etxe  bat birgaitzera noa, leku anitzetako neska-mutilekin batera. Beraz, inguru desberdinetako gendea ezagutzeko aukera izango dut, eta ligeren bate edo beste izan daiteke tarteko. Bizipenak izateko abagune ezin hobea, eta baita aldiberean bizitzaz ikasteko ere.

Buruko dugun lanaren xedea, ez da etxea berriztea bakarrik izango. Datorren urtetik aurrera gu baino gaztetxoagoak diren  neska-mutilei ostatu ematea ere izango du helburu, lan horren.  Ederra ideia, benetan.

Zer nahi duzue esatea; hainbeste denbora libre izateak akitu egiten nau. Esango dizuet nola joan zaidan.

Zer deritzozue? Animatzen al zarete auzolanteki batetan apuntatzera?

The Police (Gotzon -16 urte)

Gaur atzo baino, azken egunotan baino, goizeago esnatu zara, 6:14an. Ohetik altza eta eskatzera joan zara. Ez duzu ezer gosaldu. Komuneko espilluen aurrean denpora luzez, geldi. Ezpainetako gorriaz eta zeure mutillak orain dela sei egun erregalatutako begietako “Rimel” karuarekin makillatu zara. Ez du balio; zure arpeian ez dago pozik.

7:36an etxetik irten zara biharrera joateko. 100 bat metrora dagon Walterren floristerian geratu zara, goizero bezala, bertako larrosa zuriei begira; eta goizero bezala ez duzu ezer erosi.

Haietariko bat ezker eskuko atzamarrekin kontuz ikutu dozu. Aurrera jarraitu duzu; pixkat berandu zabiltzaz.

7:58an heldu zara klaseak ematen dituzun “St. George Collegue” unibersitatera. Deskantsuan, 11:17an, ate aurrera irten zara kafe bat hartzeko asmoz. Deskafeinatua, esne tanta batekin. Dei bat hart eta erantzun duzu. Barre egiten eta ahots alaiagoa ipintzen saiatu zara; asko kostaten zaizu; illuntzerako planin bat. 11:44an berriro sartu zara barrura, Turner, fisikako maisuarekin.

19:02an irten zara ate berdinetik, jake eta bufanda gorriarekin. Bihar arte, ez zara barrura bueltatu behar. 19:13an Opel Astra bat geldittu da zure aurrean. Irribarre egiten saiatu zara. Asko kostatu zaizu. Atea zabaldu, barruan jesarri, atea itxi eta aurrerantz joan zarete, bigarren kurban ezkerrera botata. “Elisabeth II St.”ko Odeon zinetokiaren aurrean gelditu da autoa. Bertatik irten zarete zeu eta zeure mutilla. Besoa sorbalda ganetik pasatu dizu eta barrura  joan zarete.

22:11 irten zarete kalera. Hotza sentitzen duzu eta zure mutillak beren jakia ipiñi dizu ganetik. Ez du balio; hotz berdina daukazu. Kotxean sartu zarete. 22:12an zeure etxeko norabidea hartu duzue. 22:27an zure ate aurrean geratu eta biok irten zarete. Sorbaldetan eskuak ipiñi ta aurrez aurre musu emoten saiatu zaizu. Aurpeia eskumara ezkuta duzu. Mosua ezker matraillara heldu zaizu. Gabon esan, kotxean sartu eta joan da. 22:31. Kotxea joan den norabidean begira geratu zara. Ez dago irribarrerik, baina pozik txikiena bai.

Atetik sartu eta eskilaretan gora igo duzu. 22:36an etxeko atetik sartu, giltzak sofara bota dituzu, txaketa eta bufandagaz batera; eskatzera zuzendu dituzu pausoak, gosez. Eta ikusi duzunean irribarre bat irten zaizu, oraingoan ezer kostatu gabe. Nolabait, badakizu ez dena zure mutilla. Bera arruntegia da holakorik egiteko. Larrosa zuria bi eskuakin hartu eta paper zati bat daukala zintzilik ikusi dozu. Irakurri duzu; ezpanetan irakurri dizut. Eta agian izan da aingeru guardakoa atzetik edukitea, bakarrik sentitzea baino hobea delako, akaso nire idazkera ezagutu dozulako; baina 22:41an barre egin dozu, berez.

“…I´ll be watching you…”

Nortzuk gara?

Geroz eta gehiagotan entzuten dut jendea, teknologia berriek (jada ez hain berriak) gure gizartean sortzen duten arazoz hizketan.

Sare Sozialak, Instagram, berehalako mezuen zerbitzu diren Watsapp, Telegram bezalako aplikazioz mintzo naiz. Liluratu egiten nau tresna hauek nola liluratzen gaituzten ikusteak; modu egoki batetan erabiliz gero, hauen alderdi onei etekina atera ahalko genieke, baina, ogi gogorrari, hagin zorrotz.

Aro honetan teknologiak aurrera egiten du etengabe. Helduak gara tresna hauek erabiltzen hasten garenak, eta, gure oinordekoei irakasten diegu ondoren. Gazteek azkar ikasten dute, eta gehiago, horrelako kontuak direnean (nik uste). Arduratua nago ordea, ez ote den garrantzitsuegia hauentzat pantaila eta, “Nortzuk gara?” irakurtzen jarraitu